Ana içeriğe geç İçeriğe geç

Çocuğunuzu Başkalarının Çocuğuyla Değil, Dünkü Hâliyle Kıyaslayın

Eğitim hayatında yıllardır gözlemlediğim önemli bir gerçek var: Aynı sınıfta bulunan, aynı öğretmeni dinleyen ve aynı konuyla karşılaşan çocuklar aynı sürede öğrenmezler. Zaten öğrenmeleri de beklenmemelidir.

Çocuğunuzu Başkalarının Çocuğuyla Değil, Dünkü Hâliyle Kıyaslayın
Oplus_131072

Sınıfta aynı konuyu anlatırsınız. Bir öğrenci daha ilk anlatımda konuyu kavrar. Bir başkası birkaç örnek çözdükten sonra öğrenir. Bir diğeri tekrar etmek, soru sormak ve biraz daha zamana ihtiyaç duyar.
Burada üzerinde durmamız gereken temel nokta şudur:
Geç öğrenmek, öğrenememek değildir.
Farklı öğrenmek de başarısızlık değildir.
Çünkü çocuklarımız bir üretim bandından çıkan, aynı özelliklere sahip bireyler değildir. Her birinin öğrenme hızı, ilgi alanları, güçlü olduğu yönler, hazırbulunuşluk düzeyi ve gelişim süreci farklıdır.
“Arkadaşın Yapıyor, Sen Neden Yapamıyorsun?”
Belki de bir çocuğun eğitim hayatında en sık duyduğu ve en fazla zarar görebileceği cümlelerden biri budur.
“Bak, arkadaşın senden yüksek aldı.”
“Kuzenin bu sınavı kazandı, sen neden kazanamadın?”
“Sınıf arkadaşın matematiği yapabiliyor, sen neden yapamıyorsun?”
Bunlar yetişkin açısından çocuğu motive etmek amacıyla söylenmiş olabilir. Ancak çocuk açısından verilen mesaj çoğu zaman bambaşkadır:
“Olduğum hâlimle yeterli değilim.”
Kıyaslama kısa vadede çocuğu harekete geçiriyor gibi görünebilir; ancak sürekli hâle geldiğinde öğrenme isteğini, özgüvenini ve kendi gelişimini sağlıklı biçimde değerlendirme becerisini zedeleyebilir.
Çocuğun ihtiyacı başka bir çocuğun başarı listesini önüne koymak değil, kendi gelişiminin fark edilmesidir.
Bir Sınav Sonucu Bir Çocuğun Kimliği Değildir
Örneğin bir öğrenci ilk deneme sınavında matematikten 10 doğru yapmış olsun. Bir ay sonra bu sayı 15’e yükselsin.
Aynı sınıftaki başka bir öğrenci ise 20 doğru yapıyor olabilir.
Biz yalnızca öğrencileri birbirleriyle karşılaştırırsak 15 doğru yapan öğrencinin hâlâ “geride” olduğunu düşünürüz.
Oysa eğitimci gözüyle baktığımızda başka bir gerçek görürüz:
Bu çocuk bir ay içerisinde kendi performansını yüzde 50 artırmıştır.
İşte eğitimde görülmesi gereken gelişim budur.
Çocuğa sürekli önündeki kişiyi gösterirsek kendi yürüdüğü mesafeyi göremez hâle gelir.
Bu nedenle başarıyı yalnızca “Kaçıncı oldun?” sorusuyla ölçmek yerine;
“Nereden başladın ve bugün nereye geldin?”
sorusunu da sormalıyız.
Her Çocuk Aynı Derste Parlamayabilir
Bir başka öğrenciyi düşünelim.
Matematikte arkadaşlarından daha fazla zamana ihtiyaç duyuyor olabilir; ancak güçlü bir sözel ifade yeteneğine sahip olabilir. Bir çocuk fen bilimlerinde çok başarılıyken diğeri sosyal bilimlerde, sanatta, sporda veya iletişim becerilerinde öne çıkabilir.
Ne yazık ki yetişkinler bazen çocuğun güçlü olduğu alanları görmek yerine, başka çocukların güçlü olduğu alanlarda neden aynı başarıyı gösteremediğine odaklanabiliyor.
Oysa eğitim çocuğu başkasına benzetme çabası değildir.
Eğitim, çocuğun kendi potansiyelini keşfetmesine yardımcı olma sürecidir.
Bugün Yapamaması, Yarın Yapamayacağı Anlamına Gelmez
Bir öğrenci bugün anlamadığı bir konuyu bir hafta sonra çok rahat kavrayabilir.
Bugün kitap okumayı sevmeyen bir çocuk doğru kitapla karşılaştığında iyi bir okuyucu olabilir.
Bugün matematikten çekinen bir öğrenci, temelindeki birkaç eksik tamamlandığında en sevdiği dersin matematik olduğunu söyleyebilir.
Çocukların gelişiminde yetişkinlerin sabrı bu nedenle son derece değerlidir.
Bir çocuğa zaman tanımak ondan vazgeçmek değildir; aksine gelişebilmesi için ona alan açmaktır.
Velilere Küçük Ama Önemli Bir Öneri
Çocuğunuz eve sınav sonucuyla geldiğinde ilk sorunuz:
“Arkadaşın kaç aldı?”
olmasın.
Onun yerine;
“Bir önceki sınava göre nasıl gidiyor?”
“En çok hangi konuda zorlandın?”
“Bir sonraki sınavda neyi geliştirebiliriz?”
“Benden veya öğretmeninden nasıl bir destek istersin?”
diye sorun.
Bu küçük dil değişikliği bile çocuğa çok güçlü bir mesaj verir:
“Seni başkalarıyla yarışırken değil, gelişirken görmek istiyorum.”
Eğitim Bir Yarış Pisti Değildir
Elbette sınavların, sıralamaların ve akademik hedeflerin olduğu bir eğitim sisteminin içerisindeyiz. Çocuklarımızın hedeflerinin olması, çalışması, disiplin kazanması ve akademik olarak ilerlemesi son derece önemlidir.
Ancak başarı beklentisi ile çocuğu sürekli başkalarıyla kıyaslamak aynı şey değildir.
Disiplin gereklidir; baskı değil.
Hedef gereklidir; değersizlik hissi değil.
Rekabet zaman zaman geliştiricidir; ancak çocuğun kişiliğini başka çocukların başarıları üzerinden değerlendirmek değildir.
Çocuğa yüksek hedefler koyabiliriz. Fakat o hedeflere yürürken kendisini değerli hissetmesini de sağlamalıyız.
Çünkü eğitimde yalnızca sınav kazanan çocuklar değil; özgüveni olan, çalışmayı öğrenmiş, başarısızlık karşısında yeniden ayağa kalkabilen ve kendi gelişiminin sorumluluğunu alabilen gençler yetiştirmek zorundayız.
Son Söz
Bir bahçedeki bütün çiçekler aynı gün açmaz. Birinin daha erken açması, diğerinin hiç açmayacağı anlamına gelmez.
Çocuklar da böyledir.
Kimi erken öğrenir, kimi tekrar ederek öğrenir, kimi biraz daha fazla zamana ihtiyaç duyar.
Bize düşen onları sürekli birbirleriyle yarıştırmak değil; her birinin kendi yolunda ilerleyebilmesi için doğru desteği, disiplini, güveni ve zamanı sağlamaktır.
Çünkü;
“Bir çocuğun başarısını, başka bir çocuğun bulunduğu yere bakarak değil; kendi başladığı yerden ne kadar ilerlediğine bakarak değerlendirin.”
Ve çocuklarımıza verebileceğimiz en güçlü mesajlardan biri de şu olsun:
“Senin rakibin arkadaşın değil; dünkü hâlin. Bugün dünden bir adım ilerideysen, doğru yoldasın.”

Bu habere emoji ile tepki ver

0
0
0
0
0
0
0
Bu haberi paylaşınBeğendiyseniz çevrenizle paylaşın.

Yorumlar

0

Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.

Yorum yazın

E-posta adresiniz yayınlanmaz. Yorumlar onaylandıktan sonra görünür.