Ana içeriğe geç İçeriğe geç

MEHMET NUH ERKAN, OKUL ARKADAŞI NECMEDİNÊ DÊRİKÎ’YÎ ANLATTI

Yakın zamanda vefat eden, halkın gönlünde taht kuran sevilen Halk Ozanı Necmedînê Dêrıkî ile ilgili yaşadıklarını anlatan okul ve sıra arkadaşı Mehmet Nuh Erkan, ozanın yardımsever bir kişi olduğunu belirtti. Mehmet Nuh Erkan, ilk okul yıllarını anlatırken Derik ilçesinin o dönem sosyal yapısı hakkında da değerlendirmelerde bulundu. Okul arkadaşlarını anlatan Nuh Erkan, saydıkları isimlerin daha sonraki yıllarda Derik tarihine geçen kişiler olduğu bilinmektedir.

MEHMET NUH ERKAN, OKUL ARKADAŞI NECMEDİNÊ DÊRİKÎ’YÎ ANLATTI

İşte Şabana Halk Meclisi sayfasında paylaşılanMehmet Nuh Erkan’ın lezziz anlatımıyla Necmedinê Dêrıki ile çocukluk yıllarında yaşadıkları:

Ozan Necmedinê Dêrıkî’ye Allah’tan rahmet mağfiret, ailesine yakınlarına, Derik halkına,sevenlerine başsağlığı niyaz ediyorum. Onunla ilgili anımı paylaşmak istedim. Hem hatıra hem de o tarihten küçük bir kesit olur. Ozan Necmettin Ay ile Derik’te 5 yıl ilkokulu beraber aynı sınıfta okuduk. 1962 sonbaharında Derik’ten Şabana’ya kuru inciri eski atık lastiklerle değiştirmek şeklinde satmaya gelen teyzem Perizade’nin eşi Emerê Mahmudo’nun (Ömer Özçellik) üç ayaklı eşeğiyle (bir ayağı sakattı) ilkokul kaydı için Derik’e gittim. Şabana’da o zaman henüz okul yoktu. Tabi eşeğin hem yükü ve hem de sakat olduğu için Şabana’dan Derik’e yayan yürüdüm, 9 yaşındaydım. Okul birkaç gün önceden başlamıştı ama haberimiz yoktu, okul kaydını geç yaptırmıştık. 1.sınıfa ilk başlayacağım gün rahmetli dayım Seydo beni sınıfa götürdü, ders başlamıştı, öğretmen Bahattin Başaran hocaydı. Hiç tanımadığım Necmettin Ay bana yer verip sırasında oturttu. Yazı yazıyorlardı. Necmettin’e dedim ki “Latini mi Arabi mi yazacağım?” Necmettin “bu ne demek” diye sorunca, latini Atatürk’ün harfleri Arabi Kur’an’ın harfleri dedim. “Atatürk’ün harfleri ile” yazacaksın demişti bana. Çünkü 9 yaşındaydım, kurani kerim ve arapçadan bir kitap babamdan okumuştum.

Necmettin (sonradan öğrendiğim) 1952 doğumluydu. Sınıfta Yaşar Çidan (Saatçi) Necmettin’den de büyüktü. Necmettin sınıfta zaten o zaman da hep türkü söylerdi. Onun söylediği türküler hala hafızamda. Son 3 seneyi Cevizpınar’ın yukarısındaki eski hükümet konağı ve cezaevi üstü taş bina’da okuduk. O zamanki sınıf arkadaşlarımızın tamamının ismini sayabilirim. 4. sınıfta bir gün sınıf öğretmenimiz Nezir Eşit sınıfın efendisini seçelim demişti. Şehmus Güneş, Hasan Kaya, Abdurrahman Önen’i gösterenler oldu, ama Necmettin Ay ısrarla beni gösterdi. Necmettin ile iki sene önce Kızıltepe’de bir yerde oturduk sohbet ettik, kendisine beni efendiliğe seçtiğini, kendi sırasında oturttuğunu hatırlattım, evet o günü çok iyi hatırlıyorum dedi. Necmettin ahlaken çok mazbut bir sınıf arkadaşımızdı. Aslen Mazıdağı Piranlıydı. Sınıfımızda Hristiyan Ermeni arkadaşlarımız da vardı. Cevazip Yontan (Ermeni) ile aynı sırada oturuyorduk. Din dersimize Müdür Bahattin Başaran geliyordu. İsteyenler çıkabilir dediği zaman hristiyanları kastettiğini hepimiz biliyorduk, onlar dindersinde çıkıyorlardı. Bazen çıkmayanlar da oluyordu, serbesttiler.

Sınıf arkadaşlarımızdan şu anda irtibat halinde olduğum Dr. Hasan Kaya yeni bir kitap yazmıştı, kitabını yeni okuyup bitirdim. Dr.Hasan Kaya da kitabında o günleri bir parça anlatıyor. Reklam olmasın ama bu kitabı herkese tavsiye ediyorum, bizzat kendisinin yaşadığı 1960’li ve sonrasındaki siyasi öğrenci hareketleri, ideolojik teolojik çalkantıları anlatır. Kitabının ismi “Mesaj ve Dil”. Şabanalı birisi okumak isterse verebilirim. Dileyen Mesaj ve Dil yazıp Dr.Hasan Kaya’dan temin edebilir. Derik’te okuduğumuz o günler çok güzel günlerdi, hep güzellikle yad ediyorum, öğretmenlerimiz, sınıf arkadaşlarımız çok iyiydi. İsterdim ki bir sınıf arkadaşım yanımda olsun o günleri hep anlatalım. Bazen Derik’e gider Kale Mahallesi’nden (Paşmala) Cevizpınarın üstündeki dar ara sokaklardan yukarıdaki (şimdi metruk) taş binaya kadar yürürüm, bundan da büyük mutluluk duyarım. Ama Derik çarşısında yürürken Ermeni demirci ustalarının sıcak demiri döverken çekiç seslerini, paşdıkana (arka) çarşısındaki yüncülerin keçe yaparken yere vurdukları keçe seslerini duyamıyorum. Hele hele Derik’in simgesi Xeto ile Remoyu hiç göremiyorum. Dedemlere gelen misafirlerin eşeklerini cevizpınarın yanındaki Usıbê Tano (Ermeni Hristiyan) hanına götürürken Usıb amcanın bana verdiği bir lirayı hiç unutmam. 25 kuruşa yarım ekmek 25 kuruşa da Şakırê Emine’den helva alır yerdim. Kalan 50 kuruşla yine aynı şeyi yapardım. Çünkü bana göre dünyanın en büyük nimeti ekmek helva idi, bir gün zengin olursam doyasıya ekmek helva yerim diyordum. Şimdi 73 yaşındayım sağlıktan dolayı yine yiyemiyorum. Belki biraz uzun oldu ama bir parça anımızı canlandırmış olduk. Tekrar çocukluk okul arkadaşım Necmettin’e Allah’tan rahmet mağfiret niyaz ediyorum.

Bu habere emoji ile tepki ver

0
0
0
3
2
0
0
Bu haberi paylaşınBeğendiyseniz çevrenizle paylaşın.

Yorumlar

0

Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.

Yorum yazın

E-posta adresiniz yayınlanmaz. Yorumlar onaylandıktan sonra görünür.